କବିତା
ଆମ୍ବ

ଫଳ ଭିତରେ ରଜା ବୋଲାଏ
ଆମ୍ବଟି ଜଗତରେ,
ଚେହେରା ତାର କେତେ ସୁନ୍ଦର
ଗୁଣରେ ମନ ହରେ ।
ଗେହ୍ଲେଇ ଝିଅ ପରି ସେ ଝୁଲେ
ଗଛର ଡାଳେ ବସି,
ପବନ ହେଲେ ଗୀତ ବୋଲଇ
ମନଖୋଲି ସେ ହସି ।
ଜଣାଏ ସିଏ ଆସିଛି ବୋଲି
ମରତେ ମଧୁକାଳ,
କୋଇଲି ପୁଣି ଦେଖା ଦିଅଇ
ଡେଇଁ ଡାଳକୁ ଡାଳ ।
ଆମ୍ବରୁ ହୁଏ ଆମ୍ବସଢା ଓ
ଆଚାର ଜାତି ଜାତି,
ଘରେଘରେ ସେ ସଭିଙ୍କ ତେଣୁ
ଆଦର ଭରା ସାଥୀ ।
ଭିତରେ ତାର ଅଛି ଟାକୁଆ
କୋଇଲି ଲୁଚିକରି,
ଶାଗୁଆ ନାଲି ହଳଦିଆରେ
ଦିଶେ ସେ ଅପସରୀ ।
ଆମ୍ବରେ ଅଛି ଜାଣ ପିଲାଏ
ବିଶେଷ ଜୀବସାର,
ବଢାଏ ସିଏ ପ୍ରତିରୋଧକ
ଶକତି ନିରନ୍ତର ।
ପାଚିଲା ବେଳେ ଭାରି ସେ ମିଠା
କଞ୍ଚାରେ ଟିକେ ଖଟା,
ତା ପରି ନିତି ଖଟା ମିଠାରେ
ସଂସାର ଭାଗବଣ୍ଟା ।
ଜନାର୍ଦ୍ଦନପୁର ଶାସନ
କେନ୍ଦୁଝର
୭୬୮୩୮୬୭୭୪୨

ଲେଖା ସମ୍ପର୍କୀୟ ମତାମତ