କବିତା
ପତିତପାବନ ବାନା
ପତିତପାବନ ବାନା ଉଡୁଛି ଯେ
ନୀଳଚକ୍ର ଶୀର୍ଷପରେ
ଭକତଜନଙ୍କ ମନ ଟାଣୁଛି ସେ
ବାନ୍ଧି ଭକତିର ଡୋରେ l (0)
ନିକଟ ଓ ଦୂର ଜଣା ପଡେ ନାହିଁ
ଛୁଟେ ଭକତଙ୍କ ସୁଅ
କାଳିଆଠାକୁର ଲୀଳ। ବୁଝିବାକୁ
ସଭିଙ୍କ ମନରେ ମୋହ
ସେ ଲୀଳା ବୁଝିବା ପହିଲେ ସବୁରି
ନଜର ବାନା ଉପରେ
ବାନ୍ଧି ଭକତିର ଡୋରେ l (1)
କୋଶଦୂରୁ ବାନା ଦୃଶ୍ୟ ନେଇ
ଭକ୍ତ କରେ କଳପନା
କେଉଁଠାରେ ଆଉ କେତେଦୂରେ ସେହି
ଲୀଳାମୟର ଠିକଣା !
ଓଠେ ଫୁଟେ ନାମ କ୍ଲେଶ ଅବସାନ
ଦୂରତା ଲିଭେ ଅଚିରେ
ବାନ୍ଧି ଭକତିର ଡୋରେ l (2)
∎
ଖଣ୍ଡଗିରି, ଭୁବନେଶ୍ବର
751030
ଲେଖା ସମ୍ପର୍କୀୟ ମତାମତ
Haripriya Pattnaik
04-07-2026 / 18:27:41
ଭଲଲାଗିଲା କବିତାଟି।