କବିତା
ଅଗଡ଼ ବଗଡ଼ ଝାଇଁକି ଝୁମ୍ପା
ଅଗଡ଼ ବଗଡ଼ ଝାଇଁକି ଝୁମ୍ପା
ବାଟରେ ପଡ଼ିଛି କଦଳୀ ଚୋପା
ବାଟ ଚାଲୁଥିବ ଥିରି,
କଦଳୀ ଚୋପାରେ ଗୋଡ଼ ପଡ଼ିଗଲେ
ପଡ଼ିବ ନକରି ଡେରି l
( ୨)
ଅଗଡ଼ ବଗଡ଼ ଝାଇଁକି ଝୁମ୍ପା
ପାରା ନେଇଗଲା ଧାନରୁ ଖୁମ୍ପା
ଧାନ ଜଗିଥିଲେ ଆଈ,
ବାଡି ଧରି ସିଏ ଦଉଡ଼ି ଯିବାରୁ
ପଡ଼ିଲେ କଚାଡ଼ି ହୋଇ l
( ୩ )
ଅଗଡ଼ ବଗଡ ଝାଇଁକି ଝୁମ୍ପା
ପାଠ ନ ପଢ଼ିଲେ ରାଗିବେ ବାପା
ମନଦେଇ ପଢ଼ ପାଠ,
ଅଜ୍ଞାନ ଅନ୍ଧାର ହୋଇଯିବ ଦୂର
ଦେଖାଯିବ ନୂଆ ବାଟ l
(୪ )
ଅଗଡ଼ ବଗଡ଼ ଝାଇଁକି ଝୁମ୍ପା
ନିଜର ପୋଷାକ ରଖିବ ସଫା
ନପିନ୍ଧିବ କେବେ ମଳି,
ନିଜର ହାତରେ ନିଜ କାମ କଲେ
ଖୁସି ଯିବ ତୁମ ବଳି l
( ୫ )
ଅଗଡ଼ ବଗଡ଼ ଝାଇଁକି ଝୁମ୍ପା
ଶିବଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଫୁଲଟି ଚମ୍ପା
ବାଡ଼ିରେ ଲଗାଅ ଗଛ,
ଗଛ ର ଯତନ ନିଜେ ନିଅ ତୁମେ
ସବୁ କାମ କରି ପଛ l
∎
ଅବସରପ୍ରାପ୍ତ ପ୍ରଧାନ ଶିକ୍ଷକ,
ବାଲିପଡ଼ା, ମାହାଙ୍ଗା, କଟକ -୭୫୪୨୦୭
ମୋ -୭୬୦୯୦୪୪୩୮୩
ଲେଖା ସମ୍ପର୍କୀୟ ମତାମତ
ଶରତ କୁମାରୀ ସ୍ଵାଇଁ
04-02-2026 / 20:32:46
ଶିକ୍ଷଣୀୟ କବିତା ଟିଏ।ଭଲ ଲାଗିଲା।
Tapan kumar swain
03-02-2026 / 15:03:43
ଖୁବ୍ ମଜାଦାର ଲେଖା ।ପିଲା ଠାରୁ ବଡ଼ ମାନଙ୍କ ମନକୁ ଛୁଇଁ ବ