କବିତା
ମୋ ଗାଁ

ଗାଁଟି ମୋର ଭାରି ବଢିଆ
ଗାଁ ମୁଣ୍ଡରେ ଟୁବି ଗାଡିଆ
କାଚକେନ୍ଦୁର ପାଣି
ଠାକୁରଦେଖି ଭକତମାନେ
ମନେ ହୁଅନ୍ତି ଗୁଣି।
ମୋ ଗାଁ ଚାରିପଟରେ ନଈ
ବରଷା ଦିନେ ଫୁଲିଉଠଇ
ଅକାତ କାତ ପାଣି
ଡୁବେଇଦିଏ କ୍ଷେତ ବାଡିକୁ
ଚାଷି ଙ୍କୁ କରେ ଋଣି ।
ମୋ ଗାଁ ଛୋଟ କଥାଟା ମୋଟ
ମୋ ଗାଁ ଦିଅଁ ଯଶ
ରୋଗବ୍ୟାଧି ରୁ ଉଦ୍ଧାରେ ସିଏ
ଦୁଃଖ କୁକରେନାଶ।
ଅନନ୍ତ କାଳୁ ଖ୍ୟାତ ଏ ଗାଁ
କଳା ସାହିତ୍ୟେ ପଡଇନାଆଁ
ଛୋଟରେମୋଟ ଭାବ
ମନରେ ନାହିଁ ଗରବ କାର
ପର ଆପଣା ଭାବ।
ସେହି ଗାଁ ରେ ଜନମ ମୋର
କେହି ମୋ ନାହିଁ ଆପଣା ପର
ବୈଦ୍ୟନାଥ ସାହା
ତାଙ୍କରି କ୍ରୁପା ଲଭିବା ପାଇଁ
ପାଇଛି ମୁଁ ତ ରାହା ।
କଳା ସାହିତ୍ୟ ସମାଜସେବା
ଦେଶସେବା ରେ ସମୟଦେବା
ଜୀବନେ ବ୍ରତକରି
ଶେଷଜୀବନଯାଉମୋ ବିତି
ସଦା ସୁମରି ହରି ।
∎
ବୈଦ୍ଯ ନାଥ ପାଟଣା
କଣାସ, ପୁରୀ
୮୮୯୫୩୦୦୩୯୫

ଲେଖା ସମ୍ପର୍କୀୟ ମତାମତ
ହରିପ୍ରିୟା ପଟ୍ଟନାୟକ
04-09-2025 / 11:05:10
ଭଲଲାଗିଲା କବିତାଟି।
ମୋହନ କୁମାର ସ୍ୱାଇଁ
01-09-2025 / 11:20:34
Dtp ରେ ତ୍ରୁଟି ରହି ଯାଉଛି
Sanjukta parichha
01-09-2025 / 11:05:12
ଗାଁ ର ମମତା ସବୁଠୁ ନିଆରା ।ଭଲ ଲାଗିଲା ।
ମୋହନ କୁମାର ସ୍ୱାଇଁ
01-09-2025 / 10:32:49
ଖୁବ୍ ସୁନ୍ଦର ଲାଗିଲା କବିତା ଟି