କବିତା
ତୁମେ ଅଛ ବୋଲି
ତୁମେ ଅଛ ବୋଲି ସରଗ ସମାନ
ଦିଶୁଅଛି ଏହି ମହୀ,
ସୁନୀଳ ଆକାଶ ରୂପେଲି ଜହ୍ନଟା
ଖିଲି ଖିଲି ହସେ ଯହିଁ.
ବନ ଉପବନେ ନାନା ଜାତି ଫୁଲ
କେଡେ ଶୋଭା ପାଉଥାଇ,
ଅସ୍ତାଚଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଲୋହିତ କିରଣ
ଯାହାର ଉପମା ନାହିଁ.
ଫୁଲରେ ସୁଗନ୍ଧ ଭରିଛ ଅପାର
ତନୁ ମନ ଯାଏ ଛୁଇଁ,
ପ୍ରକୃତି କୋଳକୁ କରିଛ ସୁନ୍ଦର
ଜଗତ କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ.
ସାଗର ବୁକୁରେ ଶାମୁକା ଭିତରେ
ମୋତି ଲୁଚିଥାଏ ରହି,
ସୁମନ ମଧ୍ୟରେ ମଧୁର ସନ୍ଧାନ
ମଧୁପ ବସଇଁ ଯାଇଁ.
ସୁନ୍ଦର ସୃଷ୍ଟିର ଅପୂର୍ଵ ଏ ଲୀଳା
ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ସାଜି ବିହି,
କିପରି ବର୍ଣ୍ଣିବି ମହିମା ଠାକୁରେ
ପାଖେ ଭାଷା ମୋର ନାହିଁ.
ଅଳିକ ଅସାର ଲାଗଇ ସଂସାର
ତୁମ ହାତ ଗଢ଼ା ଏହି,
ଅମୃତ ପଥର ଯାତ୍ରୀଟିଏ ମୁହିଁ
ହୃଦେ ମୋର ଥାଅ ରହି.
କରୁଣା ସାଗର ପରାଣ ମୋହର
ନିଅ ତଵ ସ୍ରୋତେ ବାହି,
ତୁମ ବିନା ମୋର ଜୀବନ ଅନ୍ଧାର
ଏଇ ଅଛି ଏଇ ନାହିଁ.
∎
ପଟ୍ଟାମୁଣ୍ଡାଇ
କେନ୍ଦ୍ରାପଡ଼ା
9938661010
ଲେଖା ସମ୍ପର୍କୀୟ ମତାମତ