କବିତା
ଆକାଶର ଵଉଦ

କେବେ ଦିଶେ ହାତୀଘେ।ଡା
କେଵେ ଓଟ ନେଉଳ
କେବେ ପୁଣି ଦିଶୁଥାଏ
ପୁରୀ ଵଡ ଦେଉଳ।
ଥରେ ନୁହେଁ ଦି` ଥରକି
ଵାର ତେର ଚଉଦ
କେତେ ରୂପେ ଦିଶୁଥାଏ
ଆକାଶର ଵଉଦ
ଲାଗେ ଭାରି ଵଢିଆ,
ଅଗଣାରେ ହସୁଥାନ୍ତି
ନାଣ୍ଡି ନଣ୍ଡା ଧଡିଆ । ୧।
ନଈନାଳ ପୋଖରୀରୁ
ପାଣିଶୋଷି ସ୍ଵରୂଯ
ଆକାଶରେ ବୁଣିଦିଏ
ଜଳବିନ୍ଦୁ ମୁରୁଜ।
ସେଇସବୁ ଜଳଵିନ୍ଦୁ
ସାଙ୍ଗ ହେ।ଇ ମିଶନ୍ତି
ଆକାଶେ ବଉଦ ହେ।ଇ
ଭେଳା ଭେଳା ଦିଶନ୍ତି।
ପାହାଡର ଚୂଳରେ,
ଝାମ୍ପୁରା କେଶଭଳିଆ
ହେ।ଇଥାନ୍ତି ଠୁଳରେ। ୨।
ବଉଦରେ ଲୁଚିଛପି
ରହିଥାଏ ଵିଜୁଳି
ଵେଳେବେଳେ ଚିକ୍ ମିକ୍
ଉଠୁଥାଏ ଉଜୁଳି।
କଳା କଳା ବଉଦରେ
ଧଳାବଗ ଉଡିଲେ
କି ସୁନ୍ଦର ଦିଶେଆହା
ସୂରୁଯଟି ଵୁଡିଲେ।
ରାତି ଆସେ ଘନେଇ,
ଜହ୍ନ ଖେଳେ ଲୁଚକାଳି
ହସୁଥାଏ କହ୍ନେଇ। ୩।
∎
ମୋବାଇଲ- - ୯୪୩୭୧୯୨୮୯୦

ଲେଖା ସମ୍ପର୍କୀୟ ମତାମତ
ମୋହନ କୁମାର ସ୍ୱାଇଁ
02-03-2026 / 18:22:59
ଖୁବ୍ ସୁନ୍ଦର ଲାଗିଲା
ଜୟକୃଷ୍ଣ ସାହୁ
02-03-2026 / 14:24:42
ପିଲାଙ୍କ ପାଇଁ ମନଛୁଆଁ କଵିତାଟିଏ। ଭଲଲାଗିଲା।
ରଘୁନନ୍ଦନ ମହାପାତ୍ର।
01-03-2026 / 15:20:57
ଆକାଶ ର ହୃଦୟ ବିଶାଳ।ରୁତୁ କୁ ନେଇ ଆକାଶ ରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଥାଏ ଭେଳିଭେଳି ବାଦଲ ର ରଂଗ ଛଟା ଛବି। କବିତା ଟି ବେଶ୍ ଆପଣାର ଛବି ରେ ରଙ୍ଗାୟିତ। ଚମତ୍କାର ସର୍ଜନା। ଧନ୍ୟବାଦ ସାର୍।
Dinabandhu poi
01-03-2026 / 11:11:11
ଭାରି ସୁନ୍ଦର ଲେଖା , ଶିଶୁ ମନଲାଖି ହୋଇଛି, ଶୁଭେଚ୍ଛା ଓ ଅଭିନନ୍ଦନ ସହ ନମସ୍କାର ଜଣାଉଛି, ସ୍ଵରୂଯ ଶବ୍ଦ ଟି ଜାଣି ପାରିଲି ନାହିଁ,