କାକର ଟୋପା

ରାତିର ପରଦା କାଟିକି ସକାଳ
ଥାପିଲାଣି ପାଦ ମରତେ ଆସି,
ହେଲେବି ଆଲୁଅ ଛୁଇଁନି ମାଟିକୁ
ଘନକୁହୁଡ଼ିର ଦାଉକୁ ନାଶି ।

ଥପଥପ ହୋଇ କାକରର ଟୋପା
ଖସୁଛି ଆକାଶ ଛାତିକୁ ଚିରି,  
ଅପରୂପ ଶୋଭା ଝଲମଲ ଠାଣି
ଭରିଛି ତା` ଦେହେ ସରଗ ଶିରୀ ।   
ଦୂବ ପତରରେ ତା` ରୂପର ଛବି
ମୋତି ପରି ଭାରି ସୁନ୍ଦର ଦିଶେ,
ଦିନ ଗଡ଼ିଗଲେ ହଜିଯାଏ ଧୀରେ
ତା` ମିଠା ଚାହାଣୀ ମାଟିରେ ମିଶେ ।

ଅଳପ ସମୟ ଆୟୁଷ ତାହାର
ତଥାପି ତିଳେ ତା` ନଥାଏ ଦୁଃଖ,
ଢଳିଢ଼ଳି ନାଚେ କୋହଲା ପବନେ
ଭରିଦିଏ ମନେ ଅମାପ ସୁଖ ।

କାକର ଟୋପାର ସମାନ ଜୀବନ
ଏଇ ଅଛି ପୁଣି ଏଇତ ନାହିଁ,
ସେନେହ ଶରଧା ଅତି ଆପଣାର 
ରାଗ ହିଂସା ଆଉ କରିବା କାହିଁ ।
∎
ମୋ-୮୨୪୯୧୩୭୦୯୧