ଶଗଡ
ଦାଶ ବେନହୁର
ଡିସେମ୍ବର: ୨୦୨୪
Canonical: https://sishu.kabitawithoutborders.org/shishu/article_details-7ed0432beb.html

ଚମକିବାର କିଛି ନାଇଁ  । ସହରିଆ ପିଲା ଭାବୁଥିବେ ମୋର ପୁଣି ଗୋଟେ  କ`ଣ କହିବାର ଅଛି ?  ମୁଁ  ତ ମଫସଲିଆ। ଦେହ ମୁଣ୍ଡ ଧୂଳି। ପୁରୁଣାକାଳିଆ ଚେହେରା। ସ୍ଵର ପୁଣି ସେଇ କେଁ କଟର,  କେଁ କଟର । 


                                  ମାତ୍ର ଅସଲ କଥା  ହେଉଛି ଏବେ ବି ମୁଁ  ଗାଁ ଗହଳରୁ  ଆରମ୍ଭ କରି ସହରରେ ଏକ ଦରକାରୀ ପରିବହନ ଯାନ ହୋଇ ରହିଛି । ବିଶେଷକରି ଓଡ଼ିଶାର ଗାଁ ଗହଳରେ  ମୋର ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ଅକ୍ଷୁର୍ଣ  ଅଛି । ପାଖ ଗାଆଁ କୁ,ସହରକୁ ଜିନିଷ ବୋହିବାରେ ମୋର ଭୂମିକା ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ  । ଟ୍ରାକ୍ଟର  କୂହ,  ଟ୍ରଲି  କୁହ,  ମିନିଟ୍ରକ୍‌ କୁହ କି ଆଉ ଯାହା କହ, ସବୁ ମୋ ତଳେ । ସେ ସବୁ ଚାଲିବା ପାଇଁ ସମତଳ ରାସ୍ତା ଦରକାର,  ହେଲେ ମୁଁ  ?  ମୁଁ  ପରା ହିଡ଼ ଗଡ଼ି ଡେଇଁ ଜିନିଷ ବୁହେ । 



 ଅବଶ୍ୟ ବାହା ହୋଇ  ବରକନିଆ ମୋ ଉପରେ ବସି ଯାଉନାହାନ୍ତି ଆଉ।  ଦିନ ଥିଲା, ସଜେଇ ମଜେଇ  ମୋ ଦେହରେ ଯୋଚା ହୋଇଥିବା ବଳଦଙ୍କ ବେକରେ ଘନ୍ଟି  ଘାଗୁଡ଼ି ଓ ପାଟଫୁଲି ବାନ୍ଧି ମତେ ସ୍ବାଗତ କରାଯାଉଥିଲା।  ଦିନ ବଦଳୁଚି । ମାତ୍ର ମୁଁ ଯେମିତିକୁ ସେମିତି ଅଛି ।  



 ଅବଶ୍ୟ ମୋର ବି କିଛି  ପ୍ରକାର ଭେଦ ଅଛି । କେଉଁଠି ଛୋଟ ଚକ ତ କେଉଁଠି ବଡ଼ ଚକ ।  କେଉଁଠି ମତେ ଗୋଟେ ବଳଦ କି ପୋଢ଼ୁଅ ଭିଡ଼େ ତ କେଉଁଠି ହଳେ ବଳଦ ନ  ହେଲେ ହଳେ ପୋଢୁଅ ଭିଡ଼ନ୍ତ।  କୋଉଠି କୋଉଠି ଷଣ୍ଢଟାଏ ବି ଯୋଚି  ଦିଅନ୍ତ ମୋ ଦେହରେ। କି ହନସ୍ତା ସତରେ! !।  ! 



 ମୋ ଦେହର ଯନ୍ତ୍ରପାତି  ବିଷୟରେ ଗାଁ  ପିଲାଏ ବି ଅନେକ ଜାଣି  ନ  ଥାନ୍ତି ।   ଚକ, ଅଖ, ଅର, ପହି ,  ଅନିକିଳି, ତୁମ୍ବ,  ଦଣ୍ଡା , ଯୋତ, ଝୁରାଡିହ,ଫଳି, ଟିପେଇ, ବଉଳି, କାନ୍ଟିଘଡ଼ି, ନାଲ, ଚାଞ୍ଚରା, ଓଦର ଆଦି କେତେ 


                                  ନା କେତେ ସରଂଜାମ  ଯୋଡ଼ାହୋଇଛି ମୋ ଦେହରେ। 


                                  ଏକବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀକୁ  ବିଜ୍ଞାନର ଯୁଗ କୁହାଯାଉଛି । କାଲିର ଜିନିଷ ଆଜି ବଦଳିଯାଉଛି। ଗାଉଣା ବାଜଣା ଯନ୍ତ୍ରପାତିଠାରୁ  ଆରମ୍ଭ  କରି ବାସନକୁସନ,  ଘରଦୁଆର ସବୁଠାରେ ପରିବର୍ତନର ଛବି ।  ହେଲେ  ମୋର  କେଁ କଟର, କେଁ କଟର । 


 ବଡ଼ ବଡ଼  ରାଜରାସ୍ତାରେ ମୋ ପାଖ ଦେଇ ନୂଆ ନୂଆ ସୌଖୀନ ଚାରିଚକିଆ କି ଦୁଇଚକିଆ ଗାଡ଼ି ଚାଲିଗଲାବେଳେ ମତେ ବଡ଼ ଲାଜ ମାଡ଼େ।  ମୋ ଦେହକୁ ନେଇ କାଇଁ କେହି ତ ଗବେଷଣା କରୁନି  ଚକରେ  ରବର ନାଲ କି ତୁମ୍ବରେ ଗ୍ରିଜ୍‌ ଦିଆ ବଲ୍‌ବିଅରିଂ ଅଖ ଦେଲେ ମତେ ଟିକେ ଆରାମ ମିଳନ୍ତାନି ?                                            


                                             ∎