ଜହ୍ନ
ଦିଲ୍ଲୀପ କୁମାର ସାହୁ
ସେପ୍ଟେମ୍ବର: ୨୦୨୫
Canonical: https://sishu.kabitawithoutborders.org/shishu/article_details-6bf86974a5.html

ଜହ୍ନ ଯେବେ ଆସେ ଆକାଶ ରେ  ଉଇଁ 

  ଚଉଦିଗ  ତୋଫା ଦିଶେ

  ହସେ ବାଟଘାଟ ହସେ ନଈତୁଠ 

  ଦୂର ତାଳବଣ ହସେ । 

  କୋଟିକୋଟି ତାରା ଆକାଶରେ ଭରା 

  ତମସା ପାରେନି ନାଶି 

  ଗୋଟିଏ ଜହ୍ନର ଆଲୁଅ ପରଶେ 

  ସୁନ୍ଦର ଦିଶଇ ନିଶି । 

  ପୃଥିବୀ ଘୂରୁଛି ସୂର୍ଯ୍ୟ  ଚାରିପଟେ 

  ସେଥିପାଇଁ  ରାତି ଦିନ

  ପୃଥିବୀର ଚାରି ପାଖରେ ନିଇତି 

  ଘୂରୁଅଛି ଏଇ ଜହ୍ନ । 

  ସୂରୁଯ ଆଲୁଅ ଜହ୍ନରେ ତ ପଡି 

  ଝରଇ ଯୋଛନା ହୋଇ 

  ଖରା ଲାଗେ ସିନା ଦେହକୁ ଉଷୁମ 

  ଯୋଛନା ଶୀତଳ ଛାଇ । 

  ଜହ୍ନ ରାତିରେ ତ ଭାରି  ଭଲଲାଗେ 

  ଆମ ଗାଁ ବଣ ବିଲ 

  ଟୁଭି ପୋଖରୀରେ ଖିଲିଖିଲି  ହସେ 

  ମନଲୋଭା କଇଁ ଫୁଲ । 

  ପୂରାଣରେ ଲେଖା  ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ସାଥିରେ

  ଜହ୍ନ ତ ସାଗରୁ ଜାତ 

  ମାଆଙ୍କର ଭାଇ ହୋଇଥିବାରୁ ସେ 

  ଜହ୍ନମାମୁଁବୋଲି କ୍ଷାତ । 

  ଅଝଟ ଛୁଆକୁ ବୁଝାଇବା ପାଇଁ 

  ମାଆ ଡାକେ ହସିହସି 

  ଆ ଜହ୍ନମାମୁଁ ସରଗ ଶଶୀ ରେ 

  କୁନା ହାତେ ପଡ ଖସି । 

∎