ସରଗେ  ଉଇଁଛି ଜହ୍ନ
ଅଧ୍ୟାପକ ଶ୍ରୀ ଶରତ କୁମାର ଦାସ
ଅକ୍ଟୋବର: ୨୦୨୫
Canonical: https://sishu.kabitawithoutborders.org/shishu/article_details-5a8b8cc029.html

ପୋଖରୀରେ  ପରା ଫୁଟିଲାଣି କଇଁ 

ସରଗେ  ଉଇଁଛି ଜହ୍ନ,

  ଜହ୍ନ  ଧରିବାକୁ ଗୁଡୁଲ୍ ବାବାର 

ମନ  ଖାଲି ଛନଛନ । 

ତରବରେ ଯାଇ  କହିଲା ମାଆକୁ 

ଆଣି ଦିଏ ଜହ୍ନ  ମୋତେ,

  ଖେଳିବି ତା` ସାଥେ ହେବିନି ଚଗଲା

କହୁଛି ସତ ମୁଁ  ତୋତେ ।

ହସିହସି ମାଆ  କହିଲେ ପୁଅକୁ- 

ବହୁ  ଦୂର ତାଙ୍କ ଘର,

  ବାଟ ତ  ଜାଣିନି କେମିତି ଯିବି ମୁଁ 

ଲାଗେ ମୋତେ ଭାରି ଡର ।

ଆମେ ସବୁ  ତଳେ ସେ ପରା ଉପରେ 

ଜହ୍ନିଫୁଲ ପରି ମୁହଁ,

  ଦେଖିଦେଲେ  ଥରେ ଚେହେରା ତାଙ୍କର 

ବହେ  ତ ଖୁସିର ସୁଅ ।

କିଏ ଡାକେ  ତାଙ୍କୁ ଜହ୍ନମାମୁ ପୁଣି 

କେ କହେ ଚାନ୍ଦ ବା  ଇନ୍ଦୁ,

  ଧୋବଧଉଳିଆ  ଚିକିମିକି ଦିହ 

ଜୋଝନାର  ମହାସିନ୍ଧୁ ।

ଦିନ ସରିଗଲେ  ସଂଜ ଆସିଗଲେ 

ଆସନ୍ତି  ଆକାଶେ ସିଏ,

  ଅଜାଡ଼ି  ଦିଅନ୍ତି ଶୀତଳ ପରଶ 

  (ସେ) ଉପକାରୀ ବନ୍ଧୁଟିଏ ।

ମାଆଙ୍କର  କଥା ଶୁଣି ତ ଗୁଡୁଲ୍ 

ମନେ ଭାରି ଖୁସି  ହେଲା,

  ବଡ଼ହେଲେ  ହେବ ଜହ୍ନପରି ସିଏ 

ମାଆଙ୍କୁ ସେ କଥାଦେଲା ।

ମନ ତା`ର ହେବ ସ୍ବଚ୍ଛ ନିରିମଳ 

ଜନ ହିତେ ହେବ କାମ,

  ଜ୍ଞାନର  ଆଲୋକ ସରାଗରେ ଢାଳି 

ରଖିବ ଦେଶର  ନାମ ।

∎ 

ବିଭାଗ ମୁଖ୍ଯ, ରାଜନୀତି ବିଜ୍ଞାନ ବିଭାଗ 

  ବଡ଼ବିଲ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ, ବଡ଼ବିଲ 

  ଜିଲ୍ଲା-କେନ୍ଦୁଝର 

  ମୋ-୮୨୪୯୧୩୭୦୯୧