ଏଡି ଦେବାନି ବଡଙ୍କ  ବାଣୀ
ରତ୍ନାକର ଦାସ
ଅଗଷ୍ଟ: ୨୦୨୬
Canonical: https://sishu.kabitawithoutborders.org/shishu/article_details-4419dd086a.html

ଗାଁ`କୁ ଲାଗିଛି ଝାଟିଆ ବଣ। ମଝିରେ ଥାଏ  ପିଚୁ ସଡକଟି। ସେଇ ଝାଟିଆ ବଣରେ ବିଲୁଆ ରହେ ତା ଛୁଆ ମାନଙ୍କ ସହିତ।  ବେଳେ ବେଳେ ତା`ଛୁଆ ମାନଙ୍କୁ ଗାତରେ ଛାଡି ସିଏ  ଆହାର ସଂଗ୍ରହ କରିବାକୁ ଯାଏ। ଛୁଆଙ୍କୁ ସବୁବେଳେ ହିତ କଥା କହେ। ବୁଝାଇଥାଏ ମିଳିମିଶି ଚଳିବା  ପାଇଁ।  ଅନ୍ଯ ସହିତ ହିଂସା ଓ ବାଦ ନ କରିବାକୁ ବାରମ୍ବାର ତାଗିଦ କରେ। ଛୁଆମାନେ ହଁ ମାରନ୍ତି ମା`କଥାରେ।  

   ମା`  ବିଲୁଆ  ଦିନେ କୌଶଳ କରି ଗାଁ`ରୁ କୁକୁଡାଟିଏ  ଝାମ୍ପି ନେଲା। ଛୁଆମାନେ ଖୁସିରେ କୁରୁଳି ଉଠିଲେ ଓ ଖାଇଲେ ମିଳିମିଶି। କୁକୁଡାର ଡେଣା ଓ ଗୋଡକୁ  ପକାଇ ଦେଲେ ଗାତ ପାଖ ପଡିଆରେ। ସକାଳ ହେବାରୁ କାଉମାନେ ଉଡିଯାଉଥିଲେ କା` କା` କରି। କୁକୁଡାର ଡେଣା ଓ ଗୋଡକୁ ଦେଖି  ଖସିଲେ ତଳକୁ।  ମା`ବିଲୁଆ ବାରଣକୁ  ବେଖାତିର କରି ଛୁଆ ଦି`ଟା କାଉକୁ ଘଉଡାଇ  ଦେବାରୁ ସେମାନେ ଉଡିଗଲେ ସିନା ରାଗ ରଖିଲେ ବିଲୁଆ ଛୁଆଙ୍କ ଉପରେ।  

   ଏମିତି ଅନେକ ଦିନ ବିତିଗଲା। ବିଲୁଆ ଛୁଆମାନେ ବଡ ହେଇ  ଯିବାରୁ ନିଜେ ଆହାର ସଂଗ୍ରହ କରି ଖାଇଲେ ଓ ଖେଳାବୁଲା କଲେ। ଦିନେ ମା`କୁ ନ ଜଣାଇ ବଡଟା ଗାଁ` ଭିତରକୁ ପଶିଲା କୁକୁଡା ଆଶାରେ। ଛକି  ବସିଲା ନଳିତା ବାଡିରେ। ସିଏ ଜାଣି ନ ଥିଲା କାଉମାନେ ସେହିଦିନ ଠାରୁ ତାକୁ ନଜରରେ ରଖିଛନ୍ତି  ବୋଲି।  ସେମାନେ ବହୁ ସଂଖ୍ୟାରେ ନଳିତା ବାଡି ଉପରେ କା` କା କରି ଚକ୍କର କାଟିଲେ।  କାଉମାନଙ୍କ ଉଡିବା ଦେଖି କୁକୁରମାନେ  ଭୁକିଲେ।  ଲୋକମାନେ ଏ ସବୁ ଦେଖି ଠେଙ୍ଗା ବାଡି ଧରି ନଳିତା ବାଡି ଆଡକୁ ମୁହାଁଇଲେ ଯେ ବିଲୁଆ  ଜୀବନ ବିକଳେ ଧାଇଁଲା ବଣ ଆଡକୁ। ତା`  ପଛରେ  କୁକୁର ଜମାନେ ବି। ଗାତରେ ପହଞ୍ଚିଲା ବେଳକୁ ତା`  ଗୋଡ  ଓ ମୁହଁରୁ ରକ୍ତ ଝରୁଥାଏ।  ମା`ବିଲୁଆ ତାକୁ କହିଲା  ଏବେ ଜାଣିଲୁ ତ, ଅମାନିଆ ହେଲେ ଏମିତି  ଫଳ ଭୋଗିବାକୁ ହୁଏ।  

   ସେହିଦିନଠାରୁ କାଉ ଓ ବିଲୁଆଙ୍କ ମଧ୍ଯରେ ଭଲ ସଂପର୍କ  ନାହିଁ।  

	 ∎ 

 

ସଭାପତି 

   ଉତ୍କଳମଣି ଶିଶୁ  ସାହିତ୍ଯ ସମିତି ,ଶଂଖୋ,କେନ୍ଦୁଝର।